KAWALERIA DIOKLECJANA. ORGANIZACJA UZBROJ. TAKTYKA

Głównym celem niniejszej publikacji jest: Przedstawienie podstawowych założeń reformy wojskowej cesarza Dioklecjana, wraz z uwzględnieniem ówczesnych wydarzeń natury politycznej i społeczno-gospodarczej, jako tła dla dokonujących się przemian w rzymskich siłach zbrojnych. Wykazanie ciągłości zmian organizacyjnych armii rzymskiej, zwłaszcza zaś w odniesieniu do oddziałów kawalerii, ze szczególnym uwzględnieniem wcześniejszego panowania cesarza Galiena i późniejszego Konstantyna. Ukazanie rozwoju państwowej sieci warsztatów zbrojeniowych (fabricae), ich rodzajów i znaczenia dla nowego modelu armii cesarza Dioklecjana. Wykazanie zmian w rzymskim ekwipunku bojowym oddziałów konnych przełomu III i IV wieku, przede wszystkim w odniesieniu do hełmów, oraz zaprezentowanie podstawowych elementów wyposażenia jeźdźca armii cesarza Dioklecjana. Określenie głównych zasad taktycznych stosowanych przez kawalerię Imperium Romanum w czasach tetrarchii, głównie podczas marszu, jak i w trakcie bitwy, oraz wykazanie czasowej niezmienności niektórych elementów sztuki wojennej jazdy cesarstwa. Przedstawienie realiów walki konnej, rozważanej na dwóch płaszczyznach: starcia jazdy z piechotą oraz walki pomiędzy oddziałami kawalerii, zarówno lekko-, jak i ciężkozbrojnej. Omówienie znaczenia motywacji i espirit de corp dla skuteczności bojowej żołnierzy rzymskich.